Adimen emozionala: zeure burua hobeto kudeatu baino zeure buruarekin borrokatzeari utzi nahi diozunean

Adimen emozionala: zeure burua hobeto kudeatu baino zeure buruarekin borrokatzeari utzi nahi diozunean

Urte batzuk daramatzagunok ikasten, partekatzen eta garapen pertsonalerako beharrezkoak diren alderdiak integratzen, badakigu zein garrantzitsua den gure emozioak identifikatu eta kudeatzea. Aldi berean, lasterketa batean sartzen gara: autorregulazioari buruzko mila artikulu irakurri arren eta emozio bakoitzaren izena ezagututa ere, urduritasuna galtzen duzu, ixten zara edo zeure burua erruduntzat jotzen duzu erreakzionatu izanagatik.
Baina… eta zer gertatuko litzateke adimen emozionala ez balitz hobeto egitearen kontua, baizik eta geure buruari hainbeste exijitzeari uztearena?

Informazioz gainezka dagoen garai batean bizi gara, eta horrek gainezka egitera ere eraman gaitzake. Badakigu zer sentitzen dugun, baina geure burua epaitzen dugu uste dugun “emozionalki adimentsua den pertsona” horren mailara iristen ez garelako. Kudeaketa emozionala perfekzio-estandar berri bihurtu dugu, eta hor bertan hausten da funtsezkoa den zerbait: benetan gertatzen zaigunarekiko dugun lotura.

Adimen emozionala ez da kontrola; harremana da. Sentitzen dudanarekin, behar dudanarekin eta jada ezin dudanean gertatzen denarekin dudan lotura da. Azkarregi lasaitzen saiatzen garenean edo “kudeatzen” entzun gabe, daukagun informaziorik baliotsuenetik deskonektatzen gara.

Emozioaren eta gatazkaren arteko aldea

Oinarrizko neurozientziak erakusten digu emozio primario batek segundo gutxi batzuk besterik ez dituela irauten. Betikotzen eta mingarri bihurtzen duena epaiketa da (“hau ez litzaidake gertatu behar”), errua (“berriro berdina”) edo exigentzia (“jada jakin beharko nuke”).

Bizitza errealean adimen emozional benetakoa ez da magikoki lasaitzea, baizik eta automatismoa etetea. Ez da ekaitzetik ihes egitea, baizik eta sentitzen dudanaren eta egiten dudanaren artean tarte bat sortzea. Gaur, besterik gabe, erasotu gabe entzuteko gai ez zarela onartzea da, eta min eman edo zeure buruari min egin aurretik gelditzea aukeratzea.

Egunerokorako bost trebetasun

Teknika handien ordez, heldutasun emozionala barne-keinu xumeekin eraikitzen dezakegu:

• Dena ezin duzula kudeatu jakitea: Utzi etengabeko eskuragarritasun emozionala zeure buruari exijitzeari.
• Haserrearen atzean dagoena entzutea: Haserrea ia inoiz ez da muina; normalean artatu gabeko behar baten atea izaten da.
• Sentitzea eta pentsatzea bereiztea: “Ez naute errespetatzen” pentsamendu bat da, zirkuluetan sartzen gaituena; “minduta eta tentsioan sentitzen naiz” benetako emozioa da, lan egin dezakeguna.
• Enpatia eskatzea, zeure burua justifikatu gabe: Ez bilatu arrazoia ematea; bilatu ez gelditzea bakarrik gertatzen zaizunarekin.
• Isiltasun kontzientea: Gatazka guztiek ez dute berehalako erantzunik behar. Batzuetan, adimentsuena zerbait esan aurretik gelditzea da, gero konpondu beharko duzun zerbait ez esateko.

Egunaren amaieran, galdera ez da ea emozionalki perfektuki adimentsuak izan garen, baizik eta: gizatasunez tratatu al dut neure burua gainezka egin dudanean?

Adimen emozionalak ez bagaitu hurbiltzen geure buruarekiko eta besteekiko erruki, zintzotasun eta zaintza handiagora, orduan zama gehiegi duen ideia polit bat besterik ez da izango. Adimen emozionala, funtsean, eguneroko praktika bat da: zeure buruarengana indarkeriarik gabe itzultzea, ez perfektua izateko, baizik eta gizatiarragoa izateko.

Reflexio hauek zure egunerokotasunean txertatu nahi badituzu, nire agenda online dendan aurki dezakezu: